Inge Delahaije


Hallo!

 

Ik ben Inge Delahaije. Ik ben in 1993 begonnen aan de opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige. Een aantal jaren heb ik met veel plezier binnen de volwassen psychiatrie in Maastricht gewerkt. Echter het werken met kinderen en jongeren bleef me aantrekken. Ik besloot een aantal jaren in Breda te gaan wonen en werken om aldaar binnen de kinder jeugdpsychiatrie ervaring op te doen. Binnen deze instelling werd mijn interesse geboren voor psychomotorische therapie.

Het al-doende ervaren en leren binnen het bewegen bracht me tot nieuwe inzichten. Ik was geraakt door deze therapeutische werkvorm waarin er op een authentieke manier contact gemaakt word. Ik deed werkervaring op binnen diverse GGZ instellingen als therapeut met diverse leeftijden en problematieken. Het werken met individuen, systemen, ouders, groepen werd steeds meer een uitdaging voor me. Ik wilde me meer ontwikkelen en verdiepen in een systemische visie.

 

In 2017 koos ik ervoor om een systemische opleiding te doen aan de interactieacademie te Antwerpen. Deze keuze heeft me meer systemisch laten denken, waardoor mijn perspectief op, wat lastig loopt in iemand zijn leven en welke invloeden een rol spelen, is verbreed.

 

Het integreren van deze systemische visie binnen de psychomotorische therapie heeft voor mij de puzzel compleet gemaakt. Als therapeut vind ik het belangrijk om samen te werken met mensen en te zoeken naar verbinding en betekenis,  om op deze manier verandering en daarmee een andere beweging in gang te zetten.

 

Ik ben getrouwd en moeder van twee opgroeiende pubers. In mijn vrije tijd vind ik het heerlijk om te wandelen, samen, maar ook graag alleen. Ik hou van muziek luisteren, ook ga ik graag naar een festival, concert of theater.  Reizen met mijn gezin doe ik ook graag, andere culturen zoek ik graag op en het inspireert me om andere culturen te proeven en te ervaren.

 

Leren door te ervaren is een manier die op mijn lijf geschreven staat!

Naast en samen met mensen meekijken naar wat lastig gaat, om daarna weer los te laten en betekenisvol verder te gaan...